Ze zit maar te turen in verte om haar heen
Zij was onlangs als een gast bij een bruidspaar
is toen later losgelaten tijdens de ceremonie
maar zit daar maar nu zo erg zielig en alleen.
Zij is vast niet erg gelukkig want ik zie haar
daar maar steeds droevig zitten zo elke dag
Wanneer is het dan eindelijk zover dat zij ook
eens op een dag een liefdevolle man ontmoeten mag.
Waar zal zij thuis horen, ik zie aan haar poot geen ring
maar zij gaf aan het bruidspaar toch wel mooie herinnering
ik hoop en wens dat ze toch op een mooie onverwachte dag
ook dan de liefde van haar leven ontvangen mag.
Gedicht © 2015 Tine de Jong

Super mooi gevoelig gedicht...en leuke video....
BeantwoordenVerwijderenmooi maar triestig gedichtje.....dacht dat wanneer er een koppel huwt dat ze ook een koppeltje duiven vrij laten......
BeantwoordenVerwijderenWeeral een gedicht wat spreekt Tine. Heel veel duiven raken de route soms kwijt en ook gebeurd dit als men zo een koppeltje gebruikt met het huwelijk. Hier in mijn omgeving is ook een witte duif gesignaleerd met duiven met andere kleuren. Redt zich best hoor. De anderen heeft deze ook in de groep opgenomen. maar zielig is het zeker wel.
BeantwoordenVerwijderen