Ergens diep in mij
is nog steeds het kind
die wat angsten ondervind
Ergens diep waren tranen
die niet konden stromen
Daar ik ze als kind ze niet
mocht laten stromen
Ik droeg toen alle tranen
in gedachten in grote zak
elke dag met mij mee
En na vele jaren het
te hebben gedragen
werd het wel een
grote zee
Het werd te zwaar
maar niks mocht
er uit gaan lekken
Al probeerde velen
ze eruit te trekken
Ergens diep in mij nu
ik volwassen bent
is dat ik eindelijk
de weg naar de
tranen kent
Weet nu dat ik huilen
mag als het eens nodig is
Zo maak ik mijn innerlijk
als ook mijn gedachten en
mijn ogen weer wat fris
En ik laat ze nu stromen
als een rivier met een
kleine watervallen wat
over gaat naar oceaan
Maar diep in mij zit
nog veel meer verdriet
En misschien dat zij er later
ook eens er uit zullen komen
En dat het op een dag
dan beter met mij zal gaan
Gedicht, © Tine de Jong, 20-06-2023
Bedankt voor je bezoek en lezen. Ook voor de reacties op die vorige post(en)
