Om eens brieven of kaarten te posten moet ik nu steeds verder lopen gaan. En knoop er dan gelijk ook een wandeling erachter aan. Neem dan steeds een andere richting al wordt het lopen voor mij steeds meer een ding. Die ziekte is door de jaren heen er ook bij gekomen en heeft mijn lichaam ook in beslag genomen.
En zo train ik ook mijn benen, want die looptraining op loopband bij fysio deed toen niet wat ik ervan had verwacht. Koste slechts poen en had besloten dit niet na maanden er te zijn geweest het niet meer te gaan doen. Daarbij loop ik niet op dat tempo buiten waar hij hem op had staan. Op dat ding moest ik steeds struikelen gaan.
Maar ik houd goede hoop en moed want ben ook niet van plan om op te geven. Het woord opgeven staat nu eenmaal nog niet in mijn woordenboek.
Ik daag dus met het wandelen nu steeds meer mijn benen uit. Maar er komen wel steeds meer obstakels erbij waar ik op stuit. Die belemmeren mij nu ook veel in mijn dagelijks leven. Dat merk ik ook al met typen met mijn twee wijsvingers. En met het fotograferen. Maar ook dat blijf ik proberen. Want dat is buiten de natuur en het schrijven ook een hobby erbij voor mij.
En door veel mijn benen te blijven trainen kan ik later wat wellicht wat meer kilometers eraan gaan knopen. Want er staat op het lijstje ook een wat langere wandeling die ik(alleen met wandelstokken kan doen)in mooi natuurgebied wat een ommetje is en die ik helemaal uit wilt gaan lopen.
Het lijkt soms alsof er nu elke dag wel wat op mij wacht, want ondervindt steeds weer een andere klacht. Zoals het voortduwen van Rolly, dat kost mij nu ook al meer kracht. En dan maar over de kromming in vingers te zwijgen. En zo kan ik nog veel meer eraan gaan rijgen. Laatste tijd ontvang ik steeds ontstekingen in aders wat in elk lichaamsdeel aanwezig kan zijn. En dat veroorzaakt dan veel pijn.
Het gaat de ene dag beter en soms dan weer niet op een andere dag. Toch ben ik dankbaar dat ik nog op de aarde wezen mag. Want er was mij ook eens wat jaren geleden na mijn tweede K ook wat voorspeld. Zelfs andere second opinie artsen hadden me dit later ook eens verteld. Daar was ik toen erg van streek geraakt toen ze mij het hadden gezegd en de situatie van mij hadden uitgelegd.
Wellicht is het wel mijn sterke wil wel de spil. Of om wat mij vroeger in jeugd is overkomen dat het mij wat sterker heeft gemaakt. Want ik knoop toch steeds weer nieuwe dagen en jaren eraan. En ben ook trots op mijzelf wat ik tot nu toe hebt bereikt en al hebt gedaan.
Maar je mag wel weten dat ik door de chemo's heel veel bent vergeten. Sommige herinneringen komen langzaam. Maar die wil ik helemaal niet want die zijn voor mij zeer onaangenaam.
En met moeilijke woorden heb ik ook nog steeds een probleem. Maar daar worstel ik mij ook wel doorheen. Dan zoek ik het gewoon op wat de betekenis zal wezen. Want ja anders kan ik ergens niet verder gaan lezen.
Ook is het zo dat ik mijn liefste nog steeds zo erg mis omdat het leven voor mij nu ook heel anders geworden is. Het is soms erg moeilijk om nu alleen te staan. Maar dan denk ik aan zijn wens en probeer ik toch weer door te gaan.
Het is ook zo dat als ik alleen op afstand (met taxi) reist naar een omgeving wat ik niet kent wel wat angstig en meer onzekerder geworden bent. Vele dierbare zijn uit mijn leven al weggenomen en dat geeft mij ook veel verdriet. Maar met mijn innerlijke kracht zal ik vast nog wel ver in mijn leven komen. Het is maar goed dat ik mijn toekomst niet ziet.
Sommige dingen kan je nu eenmaal in het leven niet vermijden maar ik blijf strijden. Het leven is nu eenmaal met vallen en opstaan en dan weer doorgaan.
Soms kan ik ergens niet met mijn rolly (rollator)ergens wandelen gaan. Dan wandel ik daar met mijn 2 speciale wandelstokken. En ik houd er dan wel een beetje rekening mee dat ik een keer moet dokken. Want kan dan onverwachts weer niet op de voeten blijven staan.
En is het dus dat ik weer voor de zoveelste keer de grond kust. Tuur dan wat rond op de grond. En dan is het ook dat ik mooie wilde bloempjes daar ziet en ik zittend op de grond ervan geniet.
Soms val ik wel verkeerd al had ik eens zo een cursus gehad en daar geleerd hoe je vallen moet. Maar dat werkt in het echt dus heel niet goed.
Zie in video beneden maar eens dat mooie uitziende vreemde tweeling blad. Waar ik dus met het vallen een ontmoeting mee had. Dat is voor mij ook weer zo een geniet moment. Al is het wel zo dat ik de naam er nog niet van kent. Maar mij gaat het om het uiterlijk en het onverwachte wat ik mag en zal ontmoeten en waar ik dan ook heel blij om bent.
Mijn dagelijks leven is dus met veel vechten met het lichaam gepaard. En soms blijf ik thuis en ga ik nergens heen. Zodat ik dan weer nieuwe energie op spaart. Dat wordt ook helaas minder want dat begin ik met alles wel wat te merken.
Ben al veel geopereerd aan allerlei dingen en dat zijn ook geen fijne herinneringen. Zelfs dat vele dotteren en al die stents er weer bij. Dat maakt mij soms wel boos en ben erom niet echt blij. Dat alles moet ik dan ook steeds weer gaan verwerken.
Zelfs enkele maanden geleden onverwachts een buikaorta operatie ontvangen. En ik begin wel naar wat anders te verlangen. Want dat is niet goed gegaan en kreeg zoals eerder al geschreven(op blog)complicaties erbij. Of ik al niet genoeg hebt om mee om te gaan of te doorstaan.
Daarbij groeit mijn linkse been en knie ook steeds verder naar binnen. En daar is ook niks meer tegen te beginnen. Dat is jaren geleden al onderzocht en ben daar toen ook tweemaal aan geopereerd maar het is gewoon teruggekeerd. Dat was toen een echte flop. Als ik sta dan zet ik mijn linkse voet wat naar links want dan valt het niet zo op.
De artrose en slijtage doet dit en veroorzaakt ook veel pijn wat steeds meer zich toont. En zo zijn er meer dingen die binnenin (als zowel buiten) in lichaam woont. Van mij mogen ze allen verhuizen gaan. Vraag mezelf soms weleens af hoelang ik het kan blijven doorstaan.
Ouderdom komt met gebreken en dat is bij mij dus al veel gebleken. Maar we gaan gewoon door en blijf er niet te lang aan denken want wie weet wat het leven mij later nog aan wat moois zal schenken.
Heb al veel geschreven over de deuken en kreuken in mijn leven. Maar nog heb ik dan wat brandstof reserve om door te lopen. Met soms op zijn tijd een apk beurt die dan weer wacht als er weer een verstopping in de energietank is gedoken.
Heb al zo lang het verlangen dat al het dotteren of stentplaatsingen niet meer nodig zouden zijn. Dat de andere aders nu ook eens een keer open blijven en niet steeds dicht gaan. Mijn wereldje is al zo erg klein.
Daarom ga ik ook naar buiten want ik wil geen huismus zijn die slechts dan kan turen door de ruiten. En de natuur geeft mij ook daarbij weer troost, kracht en moed en wat nieuwe energie dat is hoe ik het zie. Daarbij ontmoet je ook weer wat mensen met klein praatje erbij en dat doet mij ook goed.
Maar helaas kreeg ik wat dagen geleden weer geen goed bericht. Want na een uitgebreide doppler en duplex onderzoek? Kan ik weer een kruisje erbij zetten in mijn gezondheidsboek. Er werd mij verteld: Beenslagaders ontvangen weer te weinig zuurstof en je zit weer voor 100 procent dicht. Zit hier niet echt op te wachten want heb zelf helemaal geen klachten.
En wat weken terug had ik die onverwachte buikaorta operatie ook al ontvangen en nu dit weer erbij. Het houdt maar niet op bij mij. Ik geraak steeds meer beperkt om dat zelfs de stentplaatsingen, broekprothese en dotteren ook niet meer werkt.
Dus arts en ik hebben besloten om het dan even te kijken. Hoe het verloopt zal dan wel weer met een onderzoek blijken. Maar mocht het slechter worden dan moest ik wel bellen. En zo heb ik heel wat met mijzelf te stellen.
Tja zo zijn er meer dingen die mij elke dag omringen. Maar met hulp van boven geeft het mij ook doorzettingsvermogen om de obstakels te overwinnen. Want dat zijn er nog vele maar die ga ik hier niet allemaal delen.
Het is soms net als paardrijden val je er af dan stijg je weer op en ga je gewoon weer aan de rit beginnen.
Heb geen zin om binnen te blijven en te turen door de ruiten. Ook al heb ik een prachtig uitzicht zoals je al eens kon lezen in een verhaal of een gedicht.
Nee deze dame houdt van natuur en als het weer buiten redelijk is en lichaam het toe laat dan ga ik naar buiten. In de natuur dan ben ik ook nooit alleen. Want ik zie altijd veel moois en hoor dan ook prachtige vogelklanken om mij heen.
Neem meestal nu voor ik ga wandelen nu twee paracetamols in. En ook bij thuiskomst later en ook twee voor de nacht wat de pijn iets verzacht. Heb bloedverdunners en mag dus de andere pijnstillers niet slikken gaan. Want dan ontvang ik meer lichaamsklachten en daar zit ik niet echt op te wachten.
Maar nu weet je een beetje hoe mijn dagelijkse leven zoal is. Want men vraagt weleens hoe het gaat en nu kan je het lezen wat hierzo al geschreven staat.
Het gaat dus soms goed en soms helemaal niet maar het is wel zo dat ik op mijn eigen manier toch nog steeds van het leven geniet.
Verhaalgedicht en ook de natuurfotografie in onderstaande dia video slide.
© Tine de Jong, 3-05-2025
Tekst gedichtje wat ik had gemaakt als tegeltje boven is: Accepteer je dagelijkse leven, al geeft het jou soms veel kommer en pijn. Wees dankbaar dat je er nog mag zijn. En ook wat het leven je al hebt gegeven.
Deel hierbij mijn fotografie van een wandeling die ik onlangs had gemaakt. Want achter de flats hier in mijn omgeving nabij de spoorlijn zijn er ook mooie laantjes om te wandelen. En ook de mooie vogelklanken zal je even kunnen horen met klein filmpje er tussen.
Kwam mooie lente natuur tegen. Kijk je mee wat ik had gezien.
Kijktijd circa 5 min. Al duurde de wandeling in het geheel wel heel wat langer.
