de bomen hebben verdriet en weten het ook even niet meer
Al die windvlagen en onweersbuien maakten vele bomen stuk
Sommige zijn erg beschadigd en anderen hadden wat meer geluk.
Zowel in stad als landwegen werden zij door het slechte weer belaagd
En het gaat maar door in dit seizoen, het wordt helemaal niet vertraagd
Zij waren allen zo trots dat zij de wegen weer wat kleur mochten geven
maar helaas het lot besliste anders en zij mochten allen niet meer leven.
Niemand ziet hun tranen en weinig mens voelt echt hun pijn
en zij hopen allen dat het nu eens echt voorgoed over zal zijn
Eerst was het de mens die hun allen van hun leven gingen beroven
Nu is het de natuur zelf die het doet, wie kunnen hun nu nog geloven?
Natuurgedicht, fotografie © 2016 Tine de Jong








