Onze harde werkers in de natuur

Het is mooi weer buiten en men is vast ook bezig in de tuin of op balkon om alles weer mooi en netjes te maken. Of je geniet gewoon in de tuin of op balkon met wat schaduw daarbij want het zijn warme dagen. Maar je kan natuurlijk ook op vakantie zijn of lekker binnen zitten. 

Maar vele insecten kennen geen vrije dagen of vakantie en zijn altijd maar druk bezig. Het zijn onze harde werkers in de natuur en we hebben ze allemaal nodig. zij verzorgen je tuin met liefde.

Deze harde werkers ( Foto boven van de lieveheersbeestjes en hier beneden) kwam ik onlangs ook tegen. Want ook zij zorgen ervoor dat menige planten gezond blijven. En ook al noemt men distels onkruid toch werken zij hier om al het bladluis te verwijderen. Ze zijn er gek op. Daarbij zijn distels voor veel dieren ook van groot belang voor hun voedsel.  De distelvlinder en de distelboktor danken er hun naam aan. 

En wellicht heb jij de leiveheersbeestjes ook wel in de tuin want ze doen ook goed werk. Maar soms moet er ook aan een andere soort liefde gedacht worden want dat geeft hen vast ook energie en dan doen ze dus dit:

Maar dat is ook een vorm van werken want voor het nageslacht moet ook wel gezorgd worden want ze worden veel gevraagd voor de vele werken bij menige tuinen en bij andere mensen.

Je moet je eens indenken als er helemaal geen insecten meer zouden zijn wat er dan zal gebeuren. Want zonder insecten wordt rommel in de natuur niet opgeruimd, zoals dode dieren of ontlasting van menig dier.  En allen werken dan ook hard voor ons om op hun manier de natuurwereld opgeuimd te houden. 

Je kent toch wel de uitdrukkingen Bezige bij of ijverige mier nou dat zijn dus al de voorbeelden. Insecten worden vaak ondergewaardeerd voor hun rol in het voedselweb. Maar als je hen eens gaat bestuderen dan verdienen ze allen wel onze waardering.

Want insecten bestuiven ook veel van ons fruit, bloemen en groenten. We zouden niet veel van deze producten hebben waar we van genieten en waarop we vertrouwen zonder de bestuivende diensten van insecten, omdan  nog maar te zwijgen van honing, bijenwas, zijde en andere nuttige producten die insecten leveren. Zij leveren op een aantal manieren nuttige diensten zowel aan de mens als het milieu.

Ook zorgen insecten voor de kringloop van voedingsstoffen, bestuiven planten, verspreiden zaden, houden de bodemstructuur en -vruchtbaarheid in stand, controleren de populaties van andere organismen en vormen een belangrijke voedselbron voor andere organismen.

Bedenk eens als we helemaal geen insecten zouden hebben? Dan zullen we de meeste reptielen en amfibieën en ook gewis de helft van alle vogelsoorten gaan verliezen. Insecten zijn ook een zeer belangrijk onderdeel van het ontbindingsproces dat voedingsstoffen van dode planten en dieren naar de bodem terugvoert. 

En zo heb je dus kunnen lezen dat we ze nodig hebben.

Het is alleen zo triest dat er steeds meer insecten verdwijnen die we zo hard nodig hebben dus we moeten ze allen eens een handje(pootje) gaan helpen zodat we er weer meer ontvangen. Want vele soorten verdwijnen steeds meer uit onze natuur en meeste weten dan ook wel de reden maar echt er wat aan doen dat zijn er maar weinige.

De enige die voor mij geen goed werk doen dat zijn de teken want die geven een ziekte en die werkt aan de verkeerde zijde en doet meer kwaad dan goed als je niet oppast. Maar alle andere andere zijn voor mij harde werkers. 

En ook de muggen zijn niet echt aardig voor wie goed bloed heeft want dat lusten ze graag maar ja ik accepteer en ook maar want ook zij hebben een doel anders zouden ze niet geschapen zijn op deze aarde. 

Goed je zelf insmeren is dan wel nodig voor  zowel de muggen als voor de teken.

Tekst en fotografie © Tine de Jong, 2022

Bedankt tevens voor je bezoek en voor de reacties die ik al hebt mogen ontvangen.

Deel met jou een video van mooie insecten van mijzelf in een slide en rustige muziek. hoop dat je mijn fotografie mooi zal vinden.

Bedankt voor je bezoek en wens je hierbij ook gezellige, mooie dagen toe. 

Bezoek ook eens mijn natuur website waar je ook veel kan lezen en zien want ook daar plaatst ik zo af en toe mooie natuurfotografie, video's met weetjes daarbij. Ik probeer het wat af te wisselen om beiden websites dan ook wat gevarieerder te maken.

De Mens en de Natuur blogspot

Levensverhaal van de Atalanta vlinder

Deel ditmaal eens een verhaal die ik ooit eens had gelezen in een blad met een les-thema voor kinderen over vlinders. En dat vond ik zo erg mooi dat ik dit ook eens met jou wilde delen, mocht je het verhaal niet kennen. Het gaat over een mooie vlinder en dat is de Atalanta. (Vanessa atalanta) Ook wel admiraalvlinder of nummervlinder genoemd. En het levensverhaal wordt verteld door de kleine Atalanta die toen ze opgroeide een schoonheid werd. 

Nieuwsgierig geworden? Lees dan maar eens dit verhaal waar ook weer een boodschap is in verwerkt wat ik soms met al mijn gedichten en verhalen doe !

Op een dag kan alles veranderen

Atalanta zit in een piepklein eitje. Ze weet nog van niets. Maar op een dag merkt ze dat ze oogjes heeft. Ze kan ermee kijken. Er is wit licht om haar heen. ‘Licht.....’ denkt Atalanta, ‘ik wil nog veel meer licht. Licht dat goud is en warm.’ Ze probeert uit het eitje te kruipen. Het lukt!

Het eerste wat ze ziet is de zon. Goud en warm. Ooo...’ zegt Atalanta, ‘nog mooier dan ik dacht!’ Behalve de zon is er overal groen om haar heen. En tussen het groen kleine gouden sterren. Wie ben ik?’ vraagt Atalanta. ‘Niet veel bijzonders,’ zegt een stem. Atalanta kijkt om zich heen. ‘Wie zegt dat?’ vraagt ze. ‘Ik,’ zegt de stem. ‘De paardenbloem". Ook niet veel bijzonders, net als jij.’ 

Atalanta kijkt naar het gouden sterretje. ‘Hoe kun je dat zeggen?’ vraagt ze. ‘Je bent mooi. Je bent van goud, net als de zon!’ ‘Dank je wel,’ zegt de paardenbloem. ‘Maar ze willen me niet. De dagen gaan allemaal voorbij. En niemand die naar me kijkt. En met jou zal het net zo gaan, kleintje.’ ‘Ben ik dan ook een paardenbloem?’ vraagt Atalanta. 

‘Kijk maar om je heen,’ zegt de paardenbloem. Atalanta kijkt. Naast haar zit een piepklein streepje. ‘Wat ben je?’ vraagt Atalanta. Ik ben net als jij,’ zegt het streepje, ‘een rups.’ Atalanta kijkt nog eens rond in het groen. Er kruipen wel honderd van die streepjes om haar heen. ‘Hoe komen we hier?’ vragt ze . 

Onze moeder heeft ons achtergelaten,’ zeggen de rupsjes in koor. ‘Ze was op reis en wou haar eitjes kwijt.’ ‘Mmmm’ zegt Atalanta. ‘Onze moeder had zeker ook haast. Anders had ze vast wel een mooier dier van ons gemaakt. En waarom kon ze geen beter plekje uitzoeken? Waarom heeft ze ons niet achtergelaten op een mooie roos of zo?’ ‘Brandnetel kun je eten!’ roepen de rupsjes. Smekke smekke...... tegelijk beginnen ze allemaal met hun kleine mondjes van de brandnetel te eten.

 Atalanta niet. Atalanta kijkt naar de paardenbloem. ‘Denk je dat het altijd zo blijven zal?’ vraagt ze. ‘Jij een treurige bloem waar niemand naar kijkt. En ik een rupsje op de brandnetel, dat niemand ziet?’ ‘Soms,’ zegt de paardenbloem zacht, ‘soms denk ik: misschien dromen we het allemaal maar. 

Misschien zijn we wel iets heel anders dan we zijn. Misschien komt er wel een dag dat alles verandert. Dat jij en ik wegdansen door de wereld. Dat iedereen naar ons kijkt.’ 

Het kleine rupsje Atalanta kronkelt haar lelijke kopje. ‘Nee, paardenbloem,’ zegt ze. ‘Dat zijn dromen. Toen ik nog in mijn eitje zat, droomde ik net als jij. Maar nu....’ Ze zeggen allebei niets meer. De paardenbloem buigt haar gouden hoofd en Atalanta gaat brandnetel eten. Net als haar zusjes. Wat moet je anders doen als je maar een rupsje bent? De rupsjes eten zich rond en dik. 

‘En nu slapen,’ zegt Atalanta. ‘Heel lang slapen. Misschien droom ik dan nog een keer van wegdansen en vrolijk zijn.’ Ze kijkt of er nergens een lekker bedje te vinden is. Nee... Maar ze ontdekt wel iets anders. Een zachte dunne draad die uit haar eigen lijfje komt. ‘Wacht,’ zegt Atalanta, ‘daar rol ik me in.’

Ze maakt de draad aan een blad van de brandnetel vast. Ze rolt en ze rolt maar. De draad wordt steeds langer. Ze verdwijnt er helemaal in. Net als in een slaapzak. Als ze klaar is, slaapt ze al. Heel diep. 

Dagen en dagen lang. Ze droomt weer van zweven en vliegen en dansen. Van de grote zon en de bloemen die haar allemaal opwachten.

Op een dag wordt ze wakker. Ze kruipt uit haar slaapzak en kijkt naar de zon en de blauwe lucht. Haar vriendinnetje de paardenbloem is weg. Maar naast haar staat een prachtige bol van witte pluisjes. De wind blaast er zachtjes tegen. De pluisjes laten los. Ze zweven door de lucht en dansen de wereld in. 

Kinderen steken er hun hand naar uit. Mensen blazen ze nog hoger. En ze dansen..... dansen maar. 

Wat zijn dat?’ vraagt Atalanta. ‘Pluisjes van de paardenbloem,’ zegt een stem vlak naast haar.‘ Van de paardenbloem?’ fluistert Atalanta. ‘Dus toch.... het was dus geen droom. Ze was dus toch iets anders dan ze was. Misschien ontdek ik op een dag ook wel wie ik echt ben.’ ‘Weet je dat dan niet?’ vraagt de stem. ‘Jij bent een atalanta, net als ik.’ Atalanta kijkt opzij. 

Naast haar zit een prachtige vlinder. Glanzend zwarte vleugels met oranje. En kleine witte vlekjes die op paardenbloempluis lijken. ‘Ooooo.....’ zegt Atalanta, ‘wat ben je mooi!’ ‘Net zo mooi als jij,’ lacht de vlinder. Ze slaat haar vleugels uit en danst weg. 

En dan pas merkt Atalanta dat ze ook vleugels heeft. Ze slaat ze uit, ze fladdert... ze danst... ze vliegt! Omhoog naar de zon, omlaag naar de rozen, weer omhoog met de wind mee tussen de pluisjes van de paardenbloem in. ‘Het kan... het kan... het kan,’ fluisteren ze tegen elkaar. 

Wat waren ze blij dat ze nu de nieuwe wereld mochten gaan bekijken en zo zie je maar dat op een dag alles kan veranderen. Net zoals deze rups die een mooie vlinder mocht wezen net als haar zusjes.

Hoop dat je dit verhaaltje ook mooi vond en meer (eigen)verhalen kan je ook op mijn website lezen als je eens klikt op de blauwe woorden die je onder de video staan.

 Heb je mijn verliefde katten serie al eens hier ontmoet? Zoek en je vindt hen gewis.

Bedankt voor je bezoek en tevens bedankt ook voor de reactie op mijn vorige schrijven. En ook dat je eens mijn oudere gedichten en verhalen leest wat ik ook altijd zeer waardeert.

Fotografie © Tine de Jong, 2021  

Deel met jou een video hierbij van de levenscyclus van de Rode admiraal Vanessa Atalanta

The life cycle of the Red admiral Vanessa Atalanta

Deze video beneden toont enkele interessante details over het leven van de Vanessa atalanta ( Rode admiraal) zoals het zeer ingewikkelde omkrullen en gelijktijdig neerlaten van een blad van de brandnetel, om zo een huisje te vormen, dat de rups beschermt en tevens als voedselbron dient. Zodra het laatste huisje is verorberd, zoekt de rups een geschikte plaats om zich te verpoppen, verandert in een pop, en tenslotte komt de vlinder uit het ei. 

Echt een aanrader om deze video te bekijken die ik vond voor jou. 

Ram schaap met een tuigje om

Een tijdje terug kwam ik bij een vroege wandeling een ram tegen in de wei die een soort  van een tuigje om had en ik ontving via een email maar ook onder de video weer enige vragen van vrienden en volgers wat dit te betekenen had want vele wisten de reden niet. En ik vond het wel leuk om hier ook eens over te schrijven want wellicht wisten jullie dit ook niet. Zelf heb ik ook wat informatie op internet moeten zoeken en ook wat aan een boer gevraagd. Want ik weet natuurlijk ook niet alles ervan wat het allemaal inhoudt. 

En zo heb ik zelf ook weer wat bijgeleerd van het hoe en het waarom een ram een dek tuigje om heeft. Want zo noem je dit namelijk. En dat is dus een soort stempelkussen. En jij hebt vast ook weleens vast een keer schapen (ooien) gezien die zo een gekleurde achterkant hebben en wellicht weet je wel of niet waar dit nu voor is. 

Ooien (vrouwtjes schapen) zijn geslachtsrijp op 8 tot 15 maanden, rammen zijn vruchtbaar vanaf 6 tot 12 maanden. Sommige fokkers laten ooien meestal niet dekken in het jaar dat ze geboren zijn maar pas in het daarop volgende jaar. Want door deze reden zouden de dieren dan ook al wat beter uitgegroeid wezen en dan misschien ook sterkere lammeren gaan voortbrengen. Alles heeft een reden en zo is het ook bij menige dieren en zoals nu dus met de schapen.

Er zijn verschillende tekenen waaraan een schapenhouder kan zien van de bronst van het dier. En dat zijn  onder andere ook het vele blaten, kwispelen, onrustig gedrag, veelvuldig urineren maar ook dat er zwellingen zijn en  het rood kleuren van de vulva. 

En als deze veel bij de ram rondloopt geeft de ooi hiermee ook aan dat het tijd is voor een dekking.  Op de onderstaande fotografie kan je zien dat de ooi wel wilt en de ram er achteraan gaat om haar dan te dekken. De ram doet eerst net of hij geen interesse heeft maar gaat er dan later toch werk van maken. En loopt dan achter de ooi aan.  Helaas is de foto van de dekking mislukt maar deze zijn vast ook wel mooi toch? 

De paartijd loopt bij schapen zo van augustus tot december. Gedurende deze periode wordt een ooi om de 17 tot 20 dagen bronstig of hitsig. Gedurende deze hitsige fase, die ongeveer anderhalve dag duurt kan de ooi gedekt worden. En dat kan de boer zien aan het gedrag. Om de ongeveer zeventien dagen laat een ooi het toe dat een ram haar dan zal dekken. De boer laat de ram dan ook in de wei met de ooien lopen.  

Maar soms worden ze dus ook letterlijk voor het blok gezet want een ram wil ook wel eens een goede beurt weggeven aan de ooi. En die is er ook soms niet van gediend en ja dan komt het dus ergens anders terecht en niet waar het hoort te wezen. Deze ooi hieronder keek ook wat boos en had helemaal geen zin in een dekking en rende later dan ook de andere snel kant op.  

Soms bestaat de kans dus dan ook dat je een schaap ziet die veel vlekken op zijn rug heeft. Het schaap loopt wel even voor gek met die kleuren en elk schaap zal wellicht dan denken "die heeft een beurt gehad"!

Aan het begin van de dek-tijd heeft de ram een soort tuig van leren riemen om gekregen. Daarop zit tussen zijn voorpoten een stuk vet kleurkrijt. Als de ram bovenop een ooi springt om haar te dekken, verft hij tegelijk met het kleurblok de billen van de ooi en zo kan de boer zien of een ooi gedekt is. Wat voor kleur de boer gebruikt kan ook verschillen.  Soms gaat het niet goed en ontvangt een schaap blauwe vlekken op andere plaatsen dan de billen. En dan is het dus mislukt dat een ram een schaap heeft gedekt en houdt men het in de gaten of er later wel de juiste vlek is ontstaan.

Als de dekking niet gelukt is, is de ooi zo’n 16 dagen later weer vruchtbaar en dekt de ram opnieuw. De boer verwisselt ongeveer elke negen dagen, bij alle rammen, de kleur van het dek-blok.

Op de zijkant van de vacht zit soms ook een rode, blauwe of groene stip. En deze stip verwijst weer naar het aantal lammeren dat een schaap zal dragen. In december scant de veearts de schapen meestal op dracht. Als een ooi een tweeling heeft krijgt ze een rode stip. Draagt de ooi een eenling, een blauwe stip en heeft de ooi geen lam, dan krijgt ze een groene stip. Bij elke schapenboer kunnen de kleuren ook weer anders zijn want niet iedereen gebruikt dezelfde kleur.

Deze informatie is belangrijk voor de schapenhouders/sters om de conditie van de ooien in de gaten te houden en dan ook de voergift aan te passen. Op deze manier groeien de lammeren goed en blijven de ooien gezond. Een handige oplossing is dit ook wel, want zo hoeft de boer het zelf niet in de gaten te houden of er een ooi is gedekt.

Voor kleine rammen die tussen de ooien lopen en de ooi mag niet gedekt worden ontvangen deze ook soms zo een anti dekschort om die dan voorkomt dat de ram een ooi toch wilt gaan dekken. Men hangt het doek onder de buik voor z'n geslachtsdeel. De lederen riem doet men dan stevig om zijn buik. Hier een foto die ik van het internet heeft geplukt want zelf heb ik dit nooit gezien. En de foto hieronder is dus zo een anti dekschort voor de grotere rammen. 

Men moet wel bij het omdoen van dit schort er op letten dat het tot vlak boven de grond hangt. De ram moet en mag niet op het schort kunnen gaan staan, en het schort mag ook niet te kort zijn.  Het is maar dat men dit weet maar er bestaan hiervan ook verschillende maten en schorten. De rammen kunnen dan nu wel bij een koppel ooien gaan lopen, en wekken daarbij wel dan zo de bronst op maar kunnen de ooien dan niet dekken.

En wanneer de ram toch een ooi wil gaan dekken komt het schort er tussen te zitten zodat dan het geslachtsgemeenschap gewoon niet mogelijk is. En dan na vele malen houdt deze jonge ram het vast ook wel voor gezien. Ook voor de kleine volwassen rammen bestaan deze schorten als men nog geen nageslacht wilt. Want ja het is de dier zijn natuur om een vrouwtje te dekken als deze de kans ontvangen hiervoor.

Weetje en tip hierbij is: Doordat de eerste schapen dik beginnen te worden door wellicht dat zij 1 of meerdere lammeren in haar buik  heeft (die dan beginnen te groeien ) is er ook weer meer kans op rug-liggers. En zie jij ook  eens een schaap op de rug liggen dan moet je dit echt doen. kijk niet alleen maar onderneem actie. Druk even op de link want hier over heb ik al eens aandacht er aan besteed met een schrijven op de natuur website "De mens en de Natuur"

https://catherinetine.blogspot.com/2016/04/schaap-op-de-rug-gerold-help-dan.html

En ook al is het niet zo een mooi gezicht al die vlekken op rug en de kont hoop ik dat je wel mijn verhaal over de schapen weer mooi vond. Dank voor je bezoek en dat je weer gezellig kwam lezen en kijken. Want op  mijn website ontvang je niet alleen maar gedichten maar ook mooie verhalen in diversiteit. 

Zoals dit verhaal die jij wellicht als bezoeker ook wel interessant vond om het eens te lezen. En voor meer mooie verhalen kan je op zowel op mijn natuurwebsite maar ook op mijn persoonlijke website wezen. 

Tekst en foto's 1, 2, 3, 4 (Alblasserwaard) en filmpje 2021 © Tine de Jong 

Foto 5 komt van het internet af. 

Wel kleine mededeling voor jou is dat ik wel graag reacties ontvangt maar dan slechts over wat ik post. Andere reacties die niks met mijn schrijven heeft te maken,  kan en mag je mij per mail zenden. Zie contact boven in balk op homepagina. Bij voorbaat bedankt. 

Soms heb ik ook weleens een gezellig gesprek met de schapen en dat kan je in deze video zien, mocht je mijn filmpje nog niet gezien hebben.  Gezellig gesprek met de schapen 😃

Verbonden herfstliefde

Natuur is in slaap, met verfrommelde gebladerte 

De veelvuldige regenbuien zuiveren de natuur 

broze bladeren dansen in de gierende wind.

Zie bomen in rust met de verzachte contouren 

ruik nieuwe parfum in bos, geuren van herfst 

van paddenstoelen en dennenappels .

Moeder Natuur werkt kleuren bij 

van levende materialen door alle dagen 

Vele uren gaat zij onvermoeibaar door.

Diep in het hart van de boomtak 

wacht enige kiemen van tederheid 

die zich later zullen ontwikkelen

als de herfstzon komt.

Ik geniet keer op keer

van de schoonheid

als een nieuwe wereld

in prachtige herfstbos.

De Mens en de Natuur

zijn met elkaar verbonden

met een wandeling door bos.

Herfstgroetjes van mij Tine

Foto, gedicht, Natuurvideo slide: © Tine de Jong, 24-10-2020

Bekijk de mooie natuurfotografie in onderstaande video die ik eens had gemaakt van het mooie landgoed in Brakel (NL) in prachtig herfstseizoen. Met heerlijke rustige relax pianomuziek die ik erbij had gezet Het landgoed ligt in de  Bommelerwaard -provincie Gelderland. 

Nog wat informatie voor jou over dit mooie landgoed.

Landgoed Brakel bestaat uit twee delen: een oud parkbos en een nieuw parkgedeelte. Het is een landgoed met een parkbos, kasteel ruïne en gracht en een 'Oude Moestuin' met vele soorten planten. Helaas was deze moestuin niet geopend toen ik het landgoed bezocht. Ook het museum was dicht maar kon door het raam enige blikken werpen. Deze ga ik later bezoeken als deze wel is geopend want deze moestuin spreekt mij ook wel aan. Daar men hier ecologische bloemen en kruiden heeft en waar vast de vlinders en bijen ook wel zullen genieten in later seizoen.

De ruïne die je ziet op de foto's in mijn film bestaat uit twee ronde hoektorens en een tussenliggende muur. Die muur was ooit de buitenmuur van het woongebouw. Het zijn resten die zijn blijven staan nadat Franse troepen de burcht in 1672 opbliezen. Wilhelmus van Dam van Brakel, die het kasteel in 1809 erfde, behield de restanten van het middeleeuwse kasteel en bij de aanleg van het park werden de nostalgische en schilderachtige kwaliteiten van de ruïne aangezet. De zuidwestelijke toren werd gedeeltelijk hersteld en er werd een muur opgetrokken.

Oorlogsgeweld heeft Brakel ook veelvuldig geteisterd.

Zo werd de burcht in 1407 verwoest door troepen van graaf Willem VI van Holland, plunderden in 1574 Spaanse troepen het kasteel en bliezen in het rampjaar 1672 Franse troepen het op. Van kasteel Brakel zijn behalve de bovengrondse restanten ook nog de funderingen van de oude woontoren en een waterput aanwezig. In 1972 kreeg het Geldersch Landschap en Geldersche Kasteelen Brakel in bezit.

Uitgezonderd zijn het huis Brakel en Het Spijker aan de noordzijde. Van oorsprong een poortgebouw en voorraadschuur. Het huis is gekocht en gerestaureerd door de gemeente Brakel en in gebruik als dorpshuis en ook als conferentieoord.

Het is echt de moeite waard om de tijd te nemen om de video te zien. Wens je veel kijkplezier.

Indische loopeenden zijn prachtige dieren

Met een fietstocht door de mooie Alblasserwaard fietsten wij ook weer eens door het mooie dorp Ottoland en langs de waterkant zagen we twee mooie loopeenden staan. We hadden de fiets even aan de kant gezet en gingen eens kijken op afstand waar hun nu naar keken daar ze met hun gezicht alleen maar naar het water staarde. 

En daar zagen we wat kleintjes zwemmen en hun papa en mama hielden de boel in de gaten want zelf houden ze meer van rondscharrelen en helemaal niet zo van zwemmen. Er was een jonkie die het wellicht wel vroeg want die zwom steeds naar de kant maar papa en mamma loopeend deden net of ze het niet hoorden. Die vonden het wel prima aan de waterkant en lieten de kinderen lekker samen genieten. Maar ze hielden hen wel in de gaten.

Eén of twee keer per dag nemen ze wel een bad om zich te poetsen en het verenkleed op orde te houden, maar ze geven de voorkeur aan een verblijf op het land. Het poetsen van het verenkleed is belangrijk voor de gezondheid van de eend. 

Door het poetsen verspreiden ze zo met de typische kop bewegingen het vet uit de stuitklier over de veren waardoor het water niet tot op de huid kan doordringen en niet “lek” kan worden. “Lekke” eenden zijn namelijk vatbaarder voor ziekten. Als de kleintjes wat groter zijn houden deze nog wel van zwemmen maar na mate ze ouder worden zitten ze straks ook veel minder in het water. Maar voor nu genoten ze nog allemaal.

De Indische loopeend of 'flesseneend' ('Anas platyrhynchos domesticus') is een eendenras dat van de wilde eend afstamt en gedomesticeerd is in Indonesië en die afstamt van de wilde eend. Ze komen er al heel lang voor. Er zijn zelfs een in steen gehouwen afbeeldingen gevonden van deze vogel  die dateren van zo een 2.000 jaar geleden! 

Vanaf medio 19e eeuw werden vogels van dit ras naar Europa geïmporteerd. In Indonesië werden de loopeenden veel ingezet bij de droge rijstbouw. Daar bewezen zij goede diensten door de velden insectenvrij te houden. Tussen de bedrijven door zorgden ze ook nog eens voor bemesting. Bovendien vormden de eieren ook een voedselbron voor de bevolking. Dat vind ik wel wat minder maar ja deze mensen moesten toen ook leven.

Loopeenden kunnen tot wel 200 eieren per jaar leggen. De eieren hebben een doorzichtige schaal en zijn wit, mint groen of zelfs met een laagje zwart pigment bij de zwarte eenden. De broedtijd is 28 dagen. Om de kans op een goede bevruchting te vergroten wordt er aanbevolen om maximaal één Woerd op vier eenden te houden mocht je hen zelf ook eens willen aanschaffen. Zij leven normaal in groepen las ik onlangs maar wij zagen alleen dit mooie paar met kuikens. Het mannetje, de Woerd, leeft van nature met vier of vijf vrouwtjes.

Loopeenden maken een ondiep gat als nest die zich overal kan bevinden. En slechts wat veren is dan de vulling. Na 28 dagen komen de eieren uit. De jongen kunnen allerlei kleuren zijn, dat ligt aan de kleurslag van hun ouders. De moeder zorgt voor de jongen, het mannetje is wel in de buurt maar houdt zich niet te veel met de jongen bezig. Na ongeveer 10 weken zullen de kuikens groot genoeg zijn om het nest te verlaten. Alleen de vrouwtjes kwaken, mannetjes maken een schor zacht geluid. En zij worden ook veel Indian Runner Ducks genoemd want ze kunnen ook best hard rennen. En dat is ook best een mooi gezicht als je het eens zal zien.

De loopeend heeft een karakteristieke uiterlijke kenmerk. Hij loopt namelijk in een kaarsrechte houding met uitgestrekte hals. Zijn romp heeft de vorm van een fles. Vandaar de naam flesseneend dus. Ik vind hen soms zo een elegante manier hebben als zij zo rechtop lopen. Als een trotse eend loopt deze en ja dit soort waggelt niet. Het was erg warm en ze hadden voor mij jammer genoeg geen zin om te lopen want dan had ik wellicht er een filmpje van gemaakt. Nu hielden ze de kinderen goed in de gaten en dat horen ouders ook te doen en als ze te ver gingen dan riep moeder hen allen wel terug. En er was er ook al ene die dat deed en moeder ging gelijk er op af.

Het mannetje is te herkennen aan een kleine krul in de staart, het vrouwtje heeft dat niet. Het mannetje weegt rond de 1.75 en 2,25 kg en het vrouwtje tussen de 1,5 en de 2,0 kg. De loopeend komt ook in vele kleurslagen voor zoals: zwart, wit, blauw, bruin, blauw-forel kleur, geel-blauw forel of effen en ook vele andere kleuren.

Loopeenden houden van scharrelen als ze op zoek gaan naar voedsel maar zwemmen dus niet veel. Desondanks waarderen ze wel een vijver of en andere zwemgelegenheid om zo nu en dan hun veren nat te maken. Alleen de vrouwtjes kwaken, mannetjes maken slechts een schor zacht geluid. Dus de vrouwtjes hebben meestal vast het hoge woord.(lach)

En nog een goede tip voor jou als jij eens last mag hebben van de buxusrups want dan zal je eens deze loopeenden aan kunnen schaffen want die lusten ze graag. Maar ook (naakt)slakken, muizen kevers staan graag op hun menu. Slakken hebben we voldoende en zeker met de regenbuien dus  dan is de flesseneend zeer geschikt om te hebben.  

En een betere bestrijdingsmiddel op natuurbasis is er niet en dan hoef je niet bang te wezen voor je plantjes , want daar blijven ze af dus voor een moestuin zijn ze ook heel geschikt. Soms kunnen ze het wat vertrappen maar meestal letten zij wel op.

En daarbij zijn het ook nog eens goede wakers, want zodra er iets is in de tuin wat niet hoort kwaken ze volop. En zo zie je maar dat deze flessen-eenden prachtige dieren zijn.

Ze zijn niet echt agressief meer nieuwsgierig. 

 Bedankt voor je bezoek want ik vind het altijd gezellig als je op visite komt om te lezen en te kijken. Ik schrijf heel divers en dus ook vele weetjes uit de natuur zal je hier kunnen vinden. En niet alleen op de andere natuurwebsite "De mens en de Natuur" waar ook vele natuur weetjes van mij staan voor jou. 

Hier kan je veel lezen en probeer ook de categorie of labels eens uit en zie waar jij dan weer op stuit. Of de flipcard want dan ontvang je steeds mooie natuur berichten.

Tekst en Fotografie © Tine de Jong, 2020 

Let op dat als een reactie wilt plaatsten dit niet anoniem doet. Graag naam in reactie en op eerste regel plaatsen. Dan op publiceren klikken. Dit is om spam te voorkomen. Bij voorbaat dank.

Een leuke film van een YouTube vriend erbij: Groepje Indische loopeenden- flessen eenden en er loopt ook nog een mooie kuif loopeend ertussen.  

Vreemde eendensoort De Ekstereend- Magpie duck

Met een wandeling in de mooie Alblasserwaard kwam ik in een poldersloot een vreemde eenden soort tegen die je niet hier vaak ziet en dan heb ik het over de Ekstereend- Magpie-duck. Ze zwommen gewoon heerlijk samen en soms foerageren zij ook. De Ekster-eenden zijn zeer actieve verzamelaars en zullen altijd wel op zoek gaan naar voedsel en eten onder andere zaden, insecten, slakken en ander klein waterleven. Terwijl ze foerageren, consumeren ze gelijk en zoeken ze ook verder gretig naar meer voedsel.

 

Ze zijn genoemd naar het kenmerkende zwart-witte verenkleed, dat je dus doet denken aan de kleur van de Europese ekster, en is het typische voorbeeld van de soort overwegend wit met twee grote zwarte vlakken op de rug en op de bovenkant van de kop. Het lijkt net of dat de Ekstereend -Anas domesticus een kleine zwarte platte pet op hun hoofd dragen. 

Naarmate de vogel ouder wordt, zal de zwarte kap normaal gesproken met wit beginnen te vlekken en uiteindelijk volledig wit worden. De snavel is geel of oranje, maar wordt bij oudere vogels groen. De poten en voeten zijn oranje, maar kunnen gevlekt zijn. De borst is rond en de hals matig lang. 

Mannetjes hebben, wanneer ze volledig bevederd zijn, gekrulde veren op de staart. Vrouwtjes hebben, wanneer ze volledig bevederd zijn, rechte veren op de staart. Ze had geen zin dat ik haar fotografeerde en zwom wat verder weg, maar je kan wel de snavel zien in onderstaande foto en wellicht beter als je deze nog groter zal zetten.

De snavelkleur is bij alle kleurslagen geeloranje met meestal wat groene aanslag. De poten en voeten zijn oranje, maar kunnen gevlekt zijn. De borst is rond en de hals matig lang. Mannetjes hebben wanneer ze volledig bevederd zijn gekrulde veren op de staart. Vrouwtjes hebben wanneer ze volledig bevederd zijn, rechte veren op de staart.

 

Op het eerste gezicht lijken de mannetjes en vrouwtjes van de soort erg op elkaar. Maar als je hen wat observeert merk je wel het verschil. Ze kunnen over lage obstakels vliegen of wat fladderen in lucht maar het zijn geen goede vliegers. Terwijl ze over het algemeen thuis zijn op het land en niet in staat zijn om te blijven vliegen, kunnen ze zich wel over een 2 tot 3 meter hoge muur voortstuwen als ze worden opgeschrikt. Bij een goed leven kunnen zij ongeveer 9 tot 12 jaar oud worden.
Het is nog steeds een van de zeldzamere variëteiten van de gedomesticeerde eend. Ekster-eendjes vertonen geen waarneembaar verschil tussen de geslachten totdat ze volwassen zijn. De eendjes zijn geel, met zwarte donzige "kapjes" en donkere verkleuring langs hun vleugels en zijkanten van het lichaam. 

De zwarte vlekken worden vervangen door zwarte veren. Kleurpatronen van eendenkuikens zullen niet veranderen als ze zich ontwikkelen tot volwassen exemplaren.

De Ekster eenden- Magpie zoals men verondersteld zou deze zijn ontstaan in het begin van de jaren 1900, en is ontwikkeld door Oliver Drake en M.C. Gower-Williams in Wales. Het is mogelijk dat ze selectief werden gefokt uit het Belgische Huttegem, een oud ras dat in de 19e eeuw populair was in het eenden-fokgebied ten noorden van Brussel. 

De beschrijvingen van de Huttegem eenden lijken opmerkelijk veel op de Ekstereend- Magpie-eend. Er wordt ook wel gezegd dat dit een tamme eendenras is maar zo tam vond ik deze niet. 

Ik heb altijd  speciaal voer voor eenden  en andere watervogels bij mij maar ze kwamen niet aan de kant. Zij behoren wel onder de categorie - Anas platyrhynchos domesticus en dat zegt dat zij gedomesticeerde eenden zijn. En zij kunnen dus wel gekruist wezen met een ander soort. want ik las in 1 van mijn boeken ook dat er later vele verschillende soorten eenden ontstond doordat zij zich weer kruisten met andere soorten wilde eenden.

De Ekster-eend werd oorspronkelijk in 1963 vanuit Groot-Brittannië naar de Verenigde Staten geïmporteerd, maar werd daar niet op grote schaal gehouden. In 1977 werd deze ook toegelaten tot de American Standard of Perfection, maar werd pas in 1984 populair in de Verenigde Staten. Het is nog steeds een van de zeldzamere variëteiten van de gedomesticeerde eend. Want in 1977 erkende de American Poultry Association dat deze eenden wel als een zeldzame soort beschouwd.

Wie ze als hobby dieren zal hebben dan is dit wel een mooi weetje erbij want ze leggen tot wel 200 witte tot blauwachtig groen gekleurde eieren in een jaar. Daarbij zijn ze erg vriendelijk en gedomesticeerd en dus ook heel geschikt als huisdieren. De mannetjes hebben een hoog libido dus kans op vele kleintjes zal je dan zeker hebben. Het zijn plezierige eenden om te houden en vooral in een grote groep en is daarbij ook een sieraad in de tuin of op de vijver.

 Ze worden vooral gehouden voor hun schoonheid en voor de tentoonstelling heb ik eens ergens gelezen. Maar als echte natuurvriendin zie ik ze liever in vrijheid waar ze horen. Dit soort houdt er ook helemaal niet van als ze opgesloten worden en dwalen het liefst vrij rond wat ze hier dus ook deden in een poldersloot van de mooie Alblasserwaard. Ik was vandaag nog heel vroeg terug gegaan maar heb ze niet meer gezien. Wellicht zijn ze verder de sloot van het weiland in gezwommen.

Tekst, Natuurfotografie en live video © Tine de Jong -2020

Bedankt dat je weer gezellig op bezoek kwam om te lezen en te kijken want hier vind je ook net als op de natuurwebsite: De Mens en de Natuur ook vele mooie natuurverhalen met veel weetjes daarbij voor jou.

Reacties worden gemodereerd (goedgekeurd) . Het kan even duren voor ze zichtbaar zijn.

Deel nu mijn live natuurfilm voor jou van deze eenden ras. Beetje kort wellicht maar wel mooi. En eronder zie je nog een link staan waar je nog beter de Magpie-ducks kan zien. En in het Nederlands wordt ook veel informatie gegeven als ondertiteling met begeleiding van mooie muziek. Deze link kan je meer laten zien en lezen Ontmoet de Ekstereenden- Magpie ducks

Deze heb ik toegezonden gekregen van een vriend. 

En vond het wel interessant om het hier ook bij te plaatsen.

En ik had ook nog eens over een ander mooie soort geschreven en die kan je hier lezen: Indische loopeenden  

Voor jou mijn filmpje die ik van hen maakte en Bekijk deze via YT en dan in het groot en in HD

kijktijd 1.20

Japanse sierkwee - Dwergkwee - Chaenomeles japonica

Onlangs kwam ik met een wandeling een mooie heester tegen in het stadspark hier met verfijnde bloemen en mooie meeldraden er in. Ken jij deze ook? Vast wel en daarmee heb ik het over de Japanse Sierkwee of Dwergkwee genoemd en is ook wel bekend als de Japanse kwee of de Kweeappel. De Dwergkwee (Chaenomeles) is een struik die ook wel veel varianten kent van sierlijke bloemen die al vroeg in het voorjaar bloeien. En daarbij is deze mooie heesterstruik ook familie van de rosaceae- de rozenfamilie.

De struik wordt ook wel een naaktbloeier genoemd omdat de bloemen al bloeien voordat de struik weer blad krijgt. Het is tevens een opvallende voorjaar bloeiende heester die over het algemeen zeer rijkelijk bloeit. Ze gedijen goed in iedere doorlaatbare grondsoort als die maar niet te kalkrijk is. En snoeien kan je het beste doen in de lente na de bloei. In maart tot mei kleuren haar bloemen prachtig rood en soms zijn ze ook te zien in roze of wit. Men ziet deze ook vaker verschijnen in het openbare groen omdat deze gewoon weinig onderhoud vragen. De ideale plaats in de tuin is tegen een zonnige muur waar de plant tegen de muur zal opklimmen maar de Japanse sierkwee of Dwergkwee kan ook als mooie haag aangeplant worden wat men dus nu ook hier doet in het park. 

Deze struiken doen het goed in vrijwel elke grondsoort, als deze maar voldoende doorlatend is al heeft deze wel een lichte voorkeur voor enige zure grond want bij te kalkrijke bodems kan er wel chlorose ontstaan. Chlorose is een gebrekziekte bij planten. Het woord is afkomstig van het Griekse χλωρός (Chlooros), dat geelgroen betekent. Het blad tussen de nerven kleurt dan door afbraak van bladgroen geelgroen tot geel, terwijl de nerven groen blijven.



De struik is niet alleen mooi maar vanwege zijn mooie rode bloemen maar ook vanwege zijn afschermende doornen die door vele hoveniers ook wel de vuil- of papiervangers worden genoemd. Zijn tweede Latijnse naam "Japonica" verraad al dat hij oorspronkelijk uit Japan komt. Toen de struik in de 18e eeuw naar Europa kwam werd hij niet alleen bewonderd om zijn mooie bloemen. Maar werd vooral gekweekt voor de gele vruchten die in het najaar aan de struik gaan groeien en daar kan je ook een heerlijke jam van maken maar nog veel meer.

En als je deze bijvoorbeeld op een schaal zal leggen verspreiden ze ook een heerlijke geur in woonkamer of elders. Ik doe dit ook in het najaar en maak er tevens ook andere recepten mee die je in de link onder ook wel zal ontdekken of kan lezen als jij er op zal klikken of drukken. Rauw zijn ze niet lekker, ze zijn hard en zuur, maar gekookt zijn ze zeer geschikt om er jam van te maken. Let wel op dat u eerst de pitten eruit haalt, de pitten zijn bitter en licht giftig.

En ook wordt deze heester door veel insecten bezocht en in het najaar komen er veel vogels op de vruchten af want voor hen is dit een extra lekkernij. In de wintertuin is de Japanse sierkwee ook wel een zeer gewaardeerde struik, aangezien de meeste planten tijdens dit jaargetijde in diepe winterrust zijn en weinig onderhoud vragen. Mocht jij aan de kust wonen dan kan ik je schrijven dat de plant ook tegen zoute wind kan en in je tuin dus ook wel past.

Deze sierkwee bloeit als een van de eersten met helder oranje soms rode bloemen op de nog naakte takken in de vroege lente. In de herfst volgen goudgele eetbare peertjes, die vrij aromatisch zijn en vaak in confituur gebruikt worden. Let er wel op dat de pitten niet mogen meegekookt worden tijdens het maken van gelei, deze geven een toxische stof (blauwzuur) af. De vruchten worden ook in een schaal gelegd zodat hun aroma de huiskamer lekker laten ruiken of in het toilet ze daar op een schaaltje te leggen. De Kweeperen worden ook veel gebruikt in de Turkse en Iranese keuken verwerkt in een recept van hen.


De bloembladeren kan je ook verwerken in je in thee en/ of een kruidenboter. Vanaf oktober tot december kan je de gele vruchten plukken gaan en deze zitten echt tjokvol met vitamine C en pectine. Qua grootte zitten de vruchten tussen een pruim en citroen in. Sommige zijn klein en ook kunnen er wat grotere bijzitten. Zodra ze rijp en diep tot oranje geel zijn laten ze makkelijk los van de struik. De vorm lijkt behoorlijk op zijn familielid, de kweepeer. De Japanse kweeappels zijn zuurder dan kweepeer en ook meer aromatisch.

Voor jou heb ik dit recept wat ik al veel heb gemaakt en eens had gekregen van een kennis en wellicht vind jij het ook eens lekker om het te maken.

Japanse sierkweepeer gelei
Pluk 1 kg Japanse sierkweeperen, spoel ze af met koud water, snij ze in vieren en verwijder de meeste pitten. Zet ze op met 1 liter water en laat ruim een half uur pruttelen. Doe ze in een wat grote pan en voeg als je dit ook lekker vind 2 steranijs toe. Kook ze tot de vruchten zacht zijn en uit elkaar beginnen te vallen, ongeveer 45 minuten. Doe een kaasdoek of dunne glazendoek in een vergiet boven een pan en schenk de vruchten erin. 

Bind de kaasdoek bij elkaar en hang die boven de pan. Laat het goed uitlekken, en het liefst gedurende de nacht. Maar knijp niet in het doek, want dan wordt de gelei troebel. Breng aan de kook en voeg dan de Marmello, vermengd met suiker, toe. Kook gedurende 1 minuut en schenk dan in gesteriliseerde potjes. Draai de potjes om en laat ze 10 minuten op de kop staan. Deze gelei is minstens een jaar houdbaar.

Voor 750 ml sap heb je ongeveer 300 gr suiker nodig en 1 pakje Marmello pectine. ( *Pectine is te koop bij de natuurwinkel) Volg de instructies op de verpakking van de pectine. Als je Marmello gebruikt, heb je veel minder suiker nodig bij de bereiding en is de kooktijd ook maar 1 minuut.

* Pectine heeft een ook gelerende werking: het bindt. Pectine zorgt ervoor dat zoete conserven zoals jam en confituur dik worden als je voldoende suiker en zuur (bijvoorbeeld citroensap) toevoegt. Gebruik je vruchten met een laag pectinegehalte, dan moet je meer suiker toevoegen om de juiste dikte te krijgen. Bij vruchten met een hoog pectinegehalte heb je minder suiker nodig. Het hangt van je eigen smaak af wat je wilt toevoegen. Zelf hou ik wel wat van een zurige smaak. En ik gebruik dus ook weinig suiker. En wat citroensap erbij geeft ook een lekker geheel maar elke smaak is anders en je kan het ook zonder het steranijs maken.

Vond ook nog deze interessante website voor jou waar je ook vele recepten kan vinden die je kan maken van de kweepeer. En dat vind je in de onderstaande link en lees dan ook vooral de reacties van de bezoekers want daar staan echt nog veel meer tips in voor jou. 

Op het internet staan er ook vele zag ik, maar deze meneer geeft veel daarbij ook mooie uitgebreide informatie erbij. https://www.kweepeer.nl/recepten/kweepeer-gelei/

En op zijn home pagina vind jij nog veel meer en wellicht ook eens leuk om er er op te klikken of drukken want deze meneer houdt van veel dingen en je ziet ook veel tips hier voor je tuin erbij. Het is een website waar jij vast ook veel aan zal hebben. https://www.kweepeer.nl/recepten/

Op deze website vind je niet alleen maar gedichten of verhalen met of zonder boodschap erin verwerkt maar ook schrijf ik regelmatig over bloemen, planten, kruiden en soms ook wel een aanrader om deze te zien of te lezen. En ook recepten worden hier soms gedeeld met jou die jij misschien ook eens kan maken. 

Wees dus welkom om nog eens op visite te komen wat ik altijd zal waarderen. En ook reacties over mijn schrijven zijn altijd welkom maar dan niet anoniem want die plaats ik niet meer, dit om enige vorm van spam uit te sluiten. 

Onbekende bloggers kunnen iedereen wezen. Heb je geen website URL(link)  dan zet je gewoon je naam en laat de andere regel open nadat je het bericht heb gezet. Als je een website zal hebben en deze wel zal gebruiken heb je wellicht ook de kans dat men op jouw website zal drukken of klikken en kan zien wat jij bijvoorbeeld erop zal delen. 

Bedankt voor je begrip en wellicht tot een andermaal op deze website met een recept, natuur of gedicht of met een mooi verhaal.

Natuurfotografie en tekst © Tine de Jong-2020

Een ode aan de Magnolia

Men vroeg mij eens per mail of ik een gedicht kon maken over de mooie Magnolia en dit zijn mijn woorden als een ode aan deze prachtige bloem en boom.

De magnolia met lentejurk 

zingt in mooie bloementaal 

vele melodische lenteliedjes en

laat lentedromen weer ontwaken

Haar bloemblaadjes die door zachte wind 

een mooi tapijt maken met aroma vermengd 

Zij gelijken allen op tedere lippen die grond kust 

Haar mooie roze lentekleed wappert vrolijk in lentezon

Haar bloemen zijn als nieuw ontworpen parfum 

Met tederheid omarmt zij al haar mooie knoppen 

Stralende schoonheid met exotisch ogende uitstraling 

Elk jaar verleidt zij mij weer door haar geur en kleur.

Natuurfotografie en Gedicht © Tine de Jong -2020

Bedankt voor je bezoek en het lezen van mijn gedicht. Wees altijd welkom om meer te komen lezen.

Maar vergeet zeker ook niet een bezoekje te brengen naar mijn andere website. Waar ook vele mooie natuur weetjes en gedichten staan. De Mens en de Natuur weetjes en meer

Alvast bedankt, Groetjes, Tine

Nog wat informatie erbij met wat recepten voor jou:
De Magnolia ook wel de beverboom genoemd dankt zijn naam aan de directeur van de Jardin botanique van Montpellier, Pierre Magnol. Hij was één van de eersten die startte met het doelbewust kruisen van Magnolia's. Hoewel de meeste planten en bloemen op aarde met uitgesproken bloeiwijzen de aandacht proberen te trekken van bijen en hommels, is dat bij Magnolia niet het geval. 

Deze boom heeft de bloeiwijzen gevormd in een periode voordat bijen bestonden, en ze hebben zich gespecialiseerd in de bevruchting door kevers. Daarom zijn de bloemen van deze plant zeer robuust, zodat ze bestand zijn tegen eventuele vraatschade van de aangetrokken kevers. Ook vele vogels spelen graag verstoppertje in deze prachtige bomen.

Magnolia’s doen het ook het beste op een voedzame, zure grond waar het water goed weg kan lopen. In ieder geval géén kalkgrond. Magnolia's zijn niet lastig maar hebben wel enkele wensen voor jou mocht jij hen hebben of ze eens willen gaan planten. Ze willen namelijk wel veel ruimte voor hun lange boomwortels. 

En ze houden ook helemaal niet zo van verhuizen en zijn dus wel honkvast – verplaats ze dus liever niet. Kies daarbij ook een plek in de zon of halfschaduw, uit de (volle) wind. Snoeien is bij een magnolia eigenlijk alleen nodig als hij dode takken heeft, of heel veel dunne takken. Doe dat dan vlak na de bloeiperiode.

Wist jij trouwens dat je de bloemen en blad ook kan gebruiken in menig recept? Nee? Nu dan geef ik er enkele die ik zelf al eens had uitgeprobeerd, maar wel een tip erbij is dat je de blaadjes en bloemen nemen moet die nog dicht zijn en niet die op de grond liggen. Er staan er vast nog meer op het internet maar deze die ik hieronder plaatst had ik al eens uitgeprobeerd. En dat is een heerlijke siroop en geurende azijn.

magnolia siroop

Ingrediënten voor ongeveer 1 liter

* 250 gram Magnolia bloembladeren
* 800 ml Water
* 450 gram Suiker

* Haal de bloembladeren van de kroon. Zet het water op en breng het met de suiker aan de kook. Als het water kookt, voeg je de bloembladeren toe. Zodra het water opnieuw kookt, laat je de magnolia 3 minuten meekoken. Zeef de siroop in een brandschone glazen fles met schroefdop. Laat de siroop in de fles afkoelen en zet hem in de koelkast tot je hem wil gebruiken. Als je deze wat te zoet zal vinden kan je er ook wat verse citroensap doorheen doen.

Magnolia siroop is niet alleen maar lekker maar ook nog eens goed voor de gezondheid. Want in de magnolia bloem zit ook magnoliol en honokiol. En deze stofjes kalmeren je bij angst en stress. Volgens een oude Chinese wijsheid verlaagt het namelijk de stresshormonen- cortisol. Daarnaast stimuleren deze stoffen je immuunsysteem, en zorgt tevens voor een goede werking van de hersenen en ook staat de magnolia bekend als een goede antioxidant. Je kan het kant en klaar kopen maar het zelf maken is veel lekkerder. Dus waarom zal je het niet eens gaan proberen om het te maken. En hieronder het recept voor de azijn:

Magnolia azijn

Pak een kleine weckpot en vul die met gescheurde magnolia bloemen. Druk deze goed aan. Vul de pot af met appel (of rijst) azijn. En binnen 24 uur heb je een mooie, roze azijn die daarbij ook nog eens heerlijk ruikt. Natuurlijk kun je de azijn een dagje langer laten staan maar zeef wel op tijd de blaadjes eruit. Gebruik deze dan bij een frisse salade met eetbare bloemen of met frambozen.

En heb jij eens zin in een geurende thee dan kan je deze ook snel en gemakkelijk zelf maken.

Magnolia thee

Verwarm 1 liter water maar breng deze niet aan de kook en voeg hier twee Magnolia bloemen aan toe.
Snij eerst de bloembladeren in grote stukken. Maak inkepingen in de bloemknop en kneus deze en de bladeren vervolgens iets. Snijd een takje van een aantal cm af, ontdoe deze van de bast en maak inkepingen in het takje. Haal de pan van het vuur en laat deze iets afkoelen. Voeg de Magnolia toe en laat dit een half uur op stand 1 ‘trekken’. Roer het geheel zo nu en dan even door en vul je kop of mok en geniet er maar lekker van.

Tekst, gedicht, foto en recepten © Tine de Jong 2020

Bedankt voor je bezoek en ik wens je gezellige dagen toe.

Van de Magnolia bestaan er wel ruim honderd soorten en de kleur van de bloemen varieert van wit tot geel, en van zalmroze tot magenta. Welke vind jij het mooiste? 

Enige zal je al in onderstaande video zien vanuit de mooie Wilhelma, Zoological-botanical garden in Stuttgart, Germany. Een wandeling die een YouTube vriendin- Renate  daar heeft gemaakt.  Bekijk de via YouTube voor een groter en mooier beeld. Want hier krijg je wellicht  niet zo een mooi beeld. Maar ik weet zeker dat je hiervan ook zal genieten. Ik wens je veel kijkplezier.

Oude Knotwilgen

Bomen hebben mij altijd al aangetrokken want zij zijn net als de mens wat ik al eerder in enige verzen en schrijven over veel soorten had geschreven. Zowel op dit blog als op het het natuurblog: De mens en de natuur heb ik de boom in het middelpunt gezet. Ik wissel het af want elk blog verdient het om de boom te promoten. Ik zie elke boom als het symbool van het leven. Maar ook zijn bomen als mensen als je hen goed zal bekijken. 

En ditmaal ga ik eens schrijven over de knotwilg want zij kennen ook een verleden en een heden. En op deze blog kan je nog veel meer ontmoeten over deze boom. Probeer dus eens de woorden /tags uit die onder een film staan. (desktop versie) want vele mensen gebruiken een tablet of een telefoon en dan zijn de instellingen wat anders. En dan zie jij het wellicht anders als dat je het op een computer ziet.


Het is een boom die eerst een zevental jaren vrijuit mag groeien, dat is de eerste levensfase, en daarna als zij door mensen goed onderhouden worden zullen knotwilgen zijn vormen behouden. Hoewel hij in de loop der jaren steeds dikker wordt en soms zelfs ook splijt door ouderdom, geven alle knotwilgen mij steeds een mooie uitstraling.

Dat hebben voor mij alle bomen wel maar de knotwilgen zijn voor mij heel speciaal. Knotwilgen zijn ook kenmerkend voor het Hollandse polder- en rivierenlandschap. Zij horen gewoon bij ons Nederlands Landschap.

Ook worden ze soms geknot en ieder jaar maakt de wilg dan aan het uiteinde van de stam weer nieuwe dunne jonge loten/scheuten die dan kunnen worden geoogst door ze opnieuw te knotten. Doordat er elk jaar meer scheuten bijkomen, wordt de bovenzijde van de boom steeds dikker, waardoor zich de knot vormt waar de knotwilg zijn naam aan dankt. Het knotten van wilgen is al eeuwenoud. 

Vroeger hadden mensen heel veel twijgen en buigzame takken nodig voor het vlechten van manden, waarmee toen van alles en nog wat vervoerd werd.

Ook de wanden van huizen bestonden vaak uit vlechtwerk, met leem of klei bestreken. Het hout van de knotwilg dat niet echt gebruikt kon worden vond zijn weg naar de kachel. Er zijn ook nog enkele mensen die het oude beroep "manden vlechten" uitoefenen maar langzaam verdwijnt dit ook wel uit het beeld. Soms op braderieën of jaarmarkten of eens op een country fair evenement dan oefenen ze nog dit beroep uit. 

Er staat hier meer geschreven over knotwilgen als je er op zoeken gaat maar ook is het dat er vele woorden  op de andere website ook staat net als hier en ik wens je veel kijk en leesplezier want ik ben altijd erg blij met elk bezoek. En dat men waardeert wat ik zoal deel met jou als lezer, volger of bezoeker.

In deze link naar mijn natuurwebsite lees je meer en zie je ook enkele fotografie wat ze er van maakten maar ook een schrijven over het verleden van deze boom.

Voor een ander mooi en interessant schrijven van mij over deze mooie boom en het knotten verwijs ik je naar mijn andere blogwebsite: De mens en de natuur blogspot want daar ontmoet je ook veel meer natuurweetjes over de knotwilgen.

Klik op de blauwe link : knotwilgen in ons landschap en kan je ook lezen wat ze er allemaal eigenlijk mee doen of hebben gedaan. Echt een aanrader voor jou om dit schrijven van mij ook te lezen.

Knotwilgen zijn ook een voederplaats voor vele dieren want in hun schors herbergen vele kleine insecten maar ook menige vogelsoorten kunnen altijd bij hen terecht voor een goede schuilplaats of een nest. De holtes en gaten in de knotwilg vormen een geschikte broedplaats vooronder andere steenuilen en wilde eenden. Ook zijn er vele knotwilgen soms ook door slecht onderhoud kromgegroeid of eens aan de oever van het water weggezakt. Maar toch blijven zij hun uitstraling behouden tot ze geheel oud en versleten zijn en dan doodgaan. En dan nog zijn ze allen voor menig vogelsoort een thuiskomen. Elke boom die oud is probeert toch te overleven en soms zie je er ook weer nieuw leven in die door verspreiding van de wind de boom weer zaadjes geeft van enkele planten. Want zij vinden hier een goede humusrijke voedingsbodem in de stoel/binnenste bovenop van de knotwilgen. Denk maar aan brandnetel, grassen, varens, vlier, lijsterbes of de paardenbloem. De paardenbloem zie je hieronder:

Schreef nog deze verzen voor jou over de Oude knotwilgen:

Door de vele landbouw en landschap beherende mensen
wordt hun standplaatsen soms wel heel zwaar belaagd
Omdat zij andere plannen hebben met de omgeving en
hierdoor de menige groei van de knotwilgen vertraagd

Zij vergeten dat zij allen wel het landschap decoreren
met al hun kleuren en hun mooi verschillende vormen
En zij weten ook niet hoeveel dieren hierin verblijven
Zij kappen hen gewoon ondanks dat ze goed presteren

Zij vergeten ook dat niet te tellen jaargetijden zij toch
alle seizoenen hun trouwe diensten hebben bewezen
zowel aan de weide, het vee en wie van natuur houdt
weet ook dat zij allen een woning zijn voor vele mezen

De ekster en de mussen, de uilen, spreeuw en de eend
bezochten al de wilgen en geven hun daarbij ook onderdak
Vele vogels vinden hier ook hun voedsel in stam en schorsen
maar daaraan hebben bomen en wilgenhaters gewoon het lak

De aanblik van deze oude bomen lijken dan wel zeer ruig en nors
maar ze bieden veel meer dan dat een leek van bomen zal denken
wat denk je van al die wantsen, poppen, kevers, rupsen in de schors
dat is wat al de wilgen aan onze gevleugelde dieren gratis schenken.

Tekst, Gedicht, fotografie en video © 2019 Tine de Jong Alle rechten voorbehouden.

Bedankt voor de mooie reacties bij mijn vorige schrijven maar ook dat je gezellig op bezoek kwam om te lezen en te kijken. 

Mijn video met eigen fotografie is zeker een aanrader voor jou om te zien. Vele bomen zal je ontmoeten.

Genieten van Rust en natuur in polderlandschap - omgeving Alblasserwaard en Vijfheerenlanden.

Als jij eens van de snelweg af zult gaan en lekker binnendoor gaat dan ontmoet je veel meer natuur en mooie momenten. In de polder en boerenlandschap kom je ook echt tot rust. Soms zie je in bomen ook andere dingen als jij je fantasie gebruikt. Maar ook prachtige natuur en de vele knotwilgen die het landschap sieren en waar ook soms vogels hun nesten hierin hebben.