Deel ditmaal eens een verhaal die ik ooit eens had gelezen in een blad met een les-thema voor kinderen over vlinders. En dat vond ik zo erg mooi dat ik dit ook eens met jou wilde delen, mocht je het verhaal niet kennen. Het gaat over een mooie vlinder en dat is de Atalanta. (Vanessa atalanta) Ook wel admiraalvlinder of nummervlinder genoemd. En het levensverhaal wordt verteld door de kleine Atalanta die toen ze opgroeide een schoonheid werd.
Nieuwsgierig geworden? Lees dan maar eens dit verhaal waar ook weer een boodschap is in verwerkt wat ik soms met al mijn gedichten en verhalen doe !
Op een dag kan alles veranderen
Atalanta zit in een piepklein eitje. Ze weet nog van niets. Maar op een dag merkt ze dat ze oogjes heeft. Ze kan ermee kijken. Er is wit licht om haar heen. ‘Licht.....’ denkt Atalanta, ‘ik wil nog veel meer licht. Licht dat goud is en warm.’ Ze probeert uit het eitje te kruipen. Het lukt!
Het eerste wat ze ziet is de zon. Goud en warm. Ooo...’ zegt Atalanta, ‘nog mooier dan ik dacht!’ Behalve de zon is er overal groen om haar heen. En tussen het groen kleine gouden sterren. Wie ben ik?’ vraagt Atalanta. ‘Niet veel bijzonders,’ zegt een stem. Atalanta kijkt om zich heen. ‘Wie zegt dat?’ vraagt ze. ‘Ik,’ zegt de stem. ‘De paardenbloem". Ook niet veel bijzonders, net als jij.’
Atalanta kijkt naar het gouden sterretje. ‘Hoe kun je dat zeggen?’ vraagt ze. ‘Je bent mooi. Je bent van goud, net als de zon!’ ‘Dank je wel,’ zegt de paardenbloem. ‘Maar ze willen me niet. De dagen gaan allemaal voorbij. En niemand die naar me kijkt. En met jou zal het net zo gaan, kleintje.’ ‘Ben ik dan ook een paardenbloem?’ vraagt Atalanta.
‘Kijk maar om je heen,’ zegt de paardenbloem. Atalanta kijkt. Naast haar zit een piepklein streepje. ‘Wat ben je?’ vraagt Atalanta. Ik ben net als jij,’ zegt het streepje, ‘een rups.’ Atalanta kijkt nog eens rond in het groen. Er kruipen wel honderd van die streepjes om haar heen. ‘Hoe komen we hier?’ vragt ze .
Onze moeder heeft ons achtergelaten,’ zeggen de rupsjes in koor. ‘Ze was op reis en wou haar eitjes kwijt.’ ‘Mmmm’ zegt Atalanta. ‘Onze moeder had zeker ook haast. Anders had ze vast wel een mooier dier van ons gemaakt. En waarom kon ze geen beter plekje uitzoeken? Waarom heeft ze ons niet achtergelaten op een mooie roos of zo?’ ‘Brandnetel kun je eten!’ roepen de rupsjes. Smekke smekke...... tegelijk beginnen ze allemaal met hun kleine mondjes van de brandnetel te eten.
Atalanta niet. Atalanta kijkt naar de paardenbloem. ‘Denk je dat het altijd zo blijven zal?’ vraagt ze. ‘Jij een treurige bloem waar niemand naar kijkt. En ik een rupsje op de brandnetel, dat niemand ziet?’ ‘Soms,’ zegt de paardenbloem zacht, ‘soms denk ik: misschien dromen we het allemaal maar.
Misschien zijn we wel iets heel anders dan we zijn. Misschien komt er wel een dag dat alles verandert. Dat jij en ik wegdansen door de wereld. Dat iedereen naar ons kijkt.’
Het kleine rupsje Atalanta kronkelt haar lelijke kopje. ‘Nee, paardenbloem,’ zegt ze. ‘Dat zijn dromen. Toen ik nog in mijn eitje zat, droomde ik net als jij. Maar nu....’ Ze zeggen allebei niets meer. De paardenbloem buigt haar gouden hoofd en Atalanta gaat brandnetel eten. Net als haar zusjes. Wat moet je anders doen als je maar een rupsje bent? De rupsjes eten zich rond en dik.
‘En nu slapen,’ zegt Atalanta. ‘Heel lang slapen. Misschien droom ik dan nog een keer van wegdansen en vrolijk zijn.’ Ze kijkt of er nergens een lekker bedje te vinden is. Nee... Maar ze ontdekt wel iets anders. Een zachte dunne draad die uit haar eigen lijfje komt. ‘Wacht,’ zegt Atalanta, ‘daar rol ik me in.’
Ze maakt de draad aan een blad van de brandnetel vast. Ze rolt en ze rolt maar. De draad wordt steeds langer. Ze verdwijnt er helemaal in. Net als in een slaapzak. Als ze klaar is, slaapt ze al. Heel diep.
Dagen en dagen lang. Ze droomt weer van zweven en vliegen en dansen. Van de grote zon en de bloemen die haar allemaal opwachten.
Op een dag wordt ze wakker. Ze kruipt uit haar slaapzak en kijkt naar de zon en de blauwe lucht. Haar vriendinnetje de paardenbloem is weg. Maar naast haar staat een prachtige bol van witte pluisjes. De wind blaast er zachtjes tegen. De pluisjes laten los. Ze zweven door de lucht en dansen de wereld in.
Kinderen steken er hun hand naar uit. Mensen blazen ze nog hoger. En ze dansen..... dansen maar.
Wat zijn dat?’ vraagt Atalanta. ‘Pluisjes van de paardenbloem,’ zegt een stem vlak naast haar.‘ Van de paardenbloem?’ fluistert Atalanta. ‘Dus toch.... het was dus geen droom. Ze was dus toch iets anders dan ze was. Misschien ontdek ik op een dag ook wel wie ik echt ben.’ ‘Weet je dat dan niet?’ vraagt de stem. ‘Jij bent een atalanta, net als ik.’ Atalanta kijkt opzij.
Naast haar zit een prachtige vlinder. Glanzend zwarte vleugels met oranje. En kleine witte vlekjes die op paardenbloempluis lijken. ‘Ooooo.....’ zegt Atalanta, ‘wat ben je mooi!’ ‘Net zo mooi als jij,’ lacht de vlinder. Ze slaat haar vleugels uit en danst weg.
En dan pas merkt Atalanta dat ze ook vleugels heeft. Ze slaat ze uit, ze fladdert... ze danst... ze vliegt! Omhoog naar de zon, omlaag naar de rozen, weer omhoog met de wind mee tussen de pluisjes van de paardenbloem in. ‘Het kan... het kan... het kan,’ fluisteren ze tegen elkaar.
Wat waren ze blij dat ze nu de nieuwe wereld mochten gaan bekijken en zo zie je maar dat op een dag alles kan veranderen. Net zoals deze rups die een mooie vlinder mocht wezen net als haar zusjes.
Hoop dat je dit verhaaltje ook mooi vond en meer (eigen)verhalen kan je ook op mijn website lezen als je eens klikt op de blauwe woorden die je onder de video staan.
Heb je mijn verliefde katten serie al eens hier ontmoet? Zoek en je vindt hen gewis.
Bedankt voor je bezoek en tevens bedankt ook voor de reactie op mijn vorige schrijven. En ook dat je eens mijn oudere gedichten en verhalen leest wat ik ook altijd zeer waardeert.
Fotografie © Tine de Jong, 2021
Deel met jou een video hierbij van de levenscyclus van de Rode admiraal Vanessa Atalanta
The life cycle of the Red admiral Vanessa Atalanta
Deze video beneden toont enkele interessante details over het leven van de Vanessa atalanta ( Rode admiraal) zoals het zeer ingewikkelde omkrullen en gelijktijdig neerlaten van een blad van de brandnetel, om zo een huisje te vormen, dat de rups beschermt en tevens als voedselbron dient. Zodra het laatste huisje is verorberd, zoekt de rups een geschikte plaats om zich te verpoppen, verandert in een pop, en tenslotte komt de vlinder uit het ei.
Echt een aanrader om deze video te bekijken die ik vond voor jou.
