Draag onzichtbaar voor anderen
een jasje gevuld met veel verdriet
Het is een jasje van cement geworden
maar dat zien vele mensen aan mij niet.
Het jasje was gevuld met veel water
is nu verhard na twee moeilijke jaren
En ook al is het nu al twee jaar later
blijft deze jas mij nog steeds bezwaren.
Het jasje van cement
probeer ik moedig te dragen
hoe zwaar het ook aanvoelt
zo beweeg ik mij door de dagen.
Men zegt dat het jasje wat lichter
zal worden als jaren gaan verstrijken
en ik wil niet steeds koffiedik kijken
Maar ik merk daar nog weinig van.
Het gemis doet mij nog steeds zeer
en dat beheerst elke dag nog mijn leven
Ik probeer er niet aan toe te geven maar
de tranen vullen mijn jas keer op keer.
Zeker met de feestdagen die weer komen
zijn voor mij weer zo moeilijk en echt niet fijn
Ik heb voor het rouwen echt mijn tijd genomen
Helaas is voor het verdriet en pijn geen medicijn.
Het valt echt niet mee als je een dierbare verliest
en je dan opeens geheel alleen verder moet gaan
Dat is iets waar je niet voor kiest en het is
dan ook echt moeilijk om het te doorstaan.
Gedicht en foto boven © Tine de Jong, 2023
Foto boven is van het jasje van hars gemaakt die ik eens had gezien in een tuincentrum in Rijswijk. Bewerkt met een programma.Vond er geen van cement maar deze past ook wel bij mijn gedicht.
Bedankt voor je bezoek maar ook voor de reacties op mijn vorige posten.




















