Alzheimer

Wegglijdend in hun slaap ver van de werkelijkheid 

gaan zij langzaam het vergetel pad betreden 

Even terug en dan weer in de verleden tijd 

steeds verder wordt men afgegleden.

Zij ontkennen hun herinneringen en 

sommige geraken ook hun geheugen kwijt 

Men wordt dus langzaam wat roerloos en 

bevindt zich in het land van vreemdelingen 

omdat men nu aan de eerste tekenen van Alzheimer lijdt.

Geruisloos gaat dit leven voort en 

je gaat ook op de kleine gebaren letten 

Gedachten gangen wordt steeds stroever en je 

helpt een klein beetje zoals het koffiezetten.

Men vergeet bijvoorbeeld het water op te gieten 

als men dit zo op de oude manier is gewend 

En je laat het de persoon toch nog zelf even proberen 

om te eens te zien wat men zelf nog wel kent.

Maar als de stemming verandert bij het dagelijkse functioneren 

en er ongeïnteresseerdheid bij komt [een vorm van apathie] 

moet men toch wel eens verder gaan kijken of dit 

toch niet is zo als een ernstige vorm van dementie, want

op een dag kan het zijn dat het helemaal niet meer gaat 

men kent jou niet meer kijk jouw opeens vreemd aan 

Men is dan ook erg angstig dat je plots voor hen staat 

maar ook heel erg bang dat hen wat wordt aan gedaan.

Jouw moeder of vader is niet meer wie zij vroeger waren 

doch wel een deel van jou en dat zullen zij ook blijven 

Mocht je het zelf dus ook eens zo gaan ervaren 

Blijf dan ook van hen beiden houden ook al zouden zij 

op de vergetel-boot van de levensrivier gaan drijven.

Gedicht © 2016 Tine de Jong 

alle rechten voorbehouden.

(uit mijn gedichtenschrift archief uit 2013 )

Dit lied bij mijn woorden voor jou: 

From His Window - (song about Alzheimer's disease)