Leven met een chronische pijn kan
vermoeiend maar ook kan je erg verdrietig zijn
Omdat mensen de pijn niet zien en steeds weer
het uitleggen dat is moeilijk want soms gelooft men je niet
omdat je toch vrolijk bent al heb je pijn en inwendig verdriet.
want je wilt niet steeds antwoorden op vragen als
ach, je bent zo vrolijk heb je dan geen pijn..
Dan komt het antwoord van jou of mij, tja ik ben nu
eenmaal niet zo een klager of een flinke chagrijn.
Doe net als jullie ook mijn dagelijkse dingen
al zou ik niet van de hoge daken af gaan zingen
Want moet veel rusten als het niet gaat maar dat
is iets waar vele mensen helaas niet bij stil staat.
Je hoort veel, ach men stelt zich aan
wil slechts maar om aandacht vragen en dit
alleen maar omdat jij gewoon weg niet wilt klagen
Want dit is gewoon wat hoort bij jou nu in je leven.
je kan het alleen maar gaan accepteren in jouw streven
Al die woorden en blikken die doen je niet zoveel pijn
Maar wat je wel het ergste vind is steeds het onbegrepen
door mensen als je collega`s, familie of door vrienden te zijn.
Maar laat zij maar doen wat zij allen niet laten kunnen want
jij weet wel beter en dit is niet iets wat jij anderen zou gunnen
Want wat jouw leven nu ook zo beheerst en zij zullen dit ontvangen
dan pas zouden zij ook vast eens naar wat begrip van omgeving verlangen.
Gedicht © 2016 Tine de Jong Alle rechten voorbehouden.
(Uit mijn gedichten archief 1998 )
Overname slechts met de originele link is toegestaan
https://tinedejong.blogspot.com/2016/02/jouw-chronische-pijn.html