Ik mis jouw ogen, je handen, jouw lach, je woorden
je geruststellende stilte, je dromen die je mij vertelde
Mijn hart beeft als een ruwe zee die niet tot bedaren komt
elke golf die mij overspoelt is als een herinnering aan jou lief
Jouw leven ging sneller voorbij terwijl de mijne traag vooruit gaat
Ik herinner mij onze beloften bij stormen en van de gestrande meren
maar jij kon het zand wat je bedekte niet meer afschudden, liet mij alleen
Het is al jaren dat ik huil om jou in het land van de levende waar ik je zo mist
In stilte lijd ik nog steeds van je afwezigheid, kijk elke avond naar je foto
weet soms niet hoe ik verder moet gaan al probeer ik door te gaan in dit leven
zal zo graag naar je toe willen maar weet ook dat ik het af moet maken voor jou
Dat was je laatste wens maar je vertelde mij niet welke wegen ik moet bewandelen
In stilte lijdt ik van je afwezigheid, bouwde mijn koninkrijk in land van je ogen
woon nu in het land van eenzaamheid, droefenis en pijn, heb veel heimwee naar jou
Elke regenbui verbergt mijn tranen die verdrogen door verwarming hart en verlangen
Heb er zoveel verloren in korte tijd en heb nu mijn lieve man nog en ik hoop voor lang.
Gedicht © 2017 Tine de Jong Alle rechten voorbehouden.
Geschreven voor mijn vriendin die door een dronkenlap was aangereden en is overleden.








