Geen reparatie meer mogelijk aan mijn benenwagen

In onderstaand gedicht heb ik mijn lichaam ditmaal eens vergeleken met een auto die soms ook panne heeft en dan naar de garage moet. Dus ook wel een vorm van een A.PK beurt. Want ontvang steeds maar weer klachten rondom mijn vaatproblemen en heb al veel over geschreven over deze chronisch geworden kwaal.

Geen reparatie meer mogelijk 

Mijn wandelvermogen geraakt nu heel snel al veel beperkt 

omdat de benenwagen na dat geklungel eraan niet goed werkt 

En de garage voor de benen kan deze helaas niet meer herstellen 

je moet eens weten hoeveel mensen ik daarvoor al heb moeten bellen.

Men heeft mijn lichaam echt al helemaal binnenste buiten gekeerd 

maar er zijn helaas geen nieuwe onderdelen meer hiervan te verkrijgen 

Het is nu eenmaal zo in leven dat jou verwachtingen soms totaal omkeert 

je ontvangt dan steeds meer tegenslagen wat ook je leven zou kunnen bedreigen.

Het mooiste is dat ik nooit heb gevraagd om al die reparaties wat al is gedaan 

dat was de uitkomst van al het olie verversen, de reparaties en dan al dat wroeten 

Als ik het over mocht doen weet ik zeker dat ik het echt niet allemaal had gedaan  

want ja ik weet niet zo goed hoe nu verder, want kan nu echt moeilijk uit de voeten.

De schokbrekers en de accu's zijn ook al heel veel vervangen in een heel jaar 

Het heeft ook helemaal geen zin om steeds maar op mijn benenwagen te gaan fitten 

want die doet doen toch hun eigen zin en meer eraan sleutelen dat geeft veel gevaar 

Lukt het wandelen weer eens niet dan rest mij niets anders dan de benen te laten zitten.

Gedicht en fotografie © 2017 Tine de Jong alle rechten voorbehouden.

Bovenstaande © foto is een bank gemaakt van etalage benen er onder.

Deel met jou deze wandeling van mij toen mijn benenwagen nog niet in de garage stond. 😉

Wandeling langs de Waal en in de Hondswaard bij Vuren